untitled, from the series '...and suddenly, all is revealed'
untitled, from the series '...and suddenly, all is revealed'
untitled, from the series '...and suddenly, all is revealed'
untitled, from the series '...and suddenly, all is revealed'
untitled, from the series '...and suddenly, all is revealed'
untitled, from the series '...and suddenly, all is revealed'
untitled, from the series 'It turned out it was not a person, but a situation'
untitled
Installation view
untitled
untitled
untitled
I'm a myth III
untitled
untitled
untitled
untitled
'Algorithm corrupted (though sheer comedy, of course)', installation view
'Algorithm corrupted (though sheer comedy, of course)', installation view
Installation view 'Algorithm corrupted (though sheer comedy, of course)'
Da-ta, da-ta
untitled
Cover girl
untitled
Three figures in an artificial surrounding
three bearded baby's
Group show Loods 6
The foundling
Cry baby
I'm a myth
White sheet
Pop-up
'Gender: a universal language', installation view
Studio installation
1980/1999
Man posing in front of an empty Abri
Picturing the invisible
Curtains
two figures in an artificial surrounding
Scene of murder I (twisted)
The Lab Interns
Travesty III
Travesty I
untitled
f.l.t.r. And the mirror cracked from side to side; Euridice (male version); Yoga
f.l.t.r. Weeping Alex Katz dancer; Two sides to every story; untitled (Erik); untitled; Adgredior II
Da-da-dancing
untitled from the series Un chant d'amour II
untitled from the series Un chant d'amour I
untitled (figure seen from below)
untitled (figure seen from below)
Mirror no. 2
Straight story
The pose
'Square moon', installation view
Studio installation
Dark-hearted superhero
Vapour
You may grow up to be a fish
On liberty
The middle place
Installing the show 'The fraud of mister HQ'
Installing the show 'The fraud of mister HQ'
'The fraud of mister HQ', installation view
'Op papier gezet, van Daniels tot Dumas, van Schleiffert tot Schoonhoven', installation view
Split - finger mustache
Split - float
untitled (woman holding hand in front of her face)
'The future is old', installation view
'The future is old', installation view
'The future is old', installation view
Dog
The fraud
Th future is old
'How does your garden grow?', installation view
'How does your garden grow?', installation view
Mother and child
Nurse with cup of hot choco
Total recall
The embrace
Mommy
Mrs. Fisher
Woman bending over
Woman with black bow
Doctor putting on glove
Lady wearing earring
Surgeon
Ohhh!!!
Laughter at the vicarage
Echo
'Let's wonder over yonder', installation view
'Let's wonder over yonder', installation view
Nurse at the bed(side)
A company of three
Smiling man with wounded paw and torn-off sleeves
Headfile
Headfile
'Back then, the world was bigger', installation view
untitled (tree)
The tree, the girl and the swing
Let's wonder over yonder
'Face to Face - Kunstlers selbstportraits', installation view
'Dirty denim', installation view
untitled 5, from the series The teddy-bear conventions
untitled 6, from the series The teddy-bear conventions
untitled 10, from the series The teddy-bear conventions
untitled 11, from the series The teddy-bear conventions
'...and amongst other things: the matter of the teddy bear', installation view
'...and amongst other things: the matter of the teddy bear', installation view
Lady and girl (after 'Mme Reiset and her little daughter' by Ingres)
Woman with washing-up brush and boy
Woman on stool
'Weltschmerz', installation view
Man with hat and boy in coat
Man with knife and boy with curls
Man wearing wig, four boys, girl and woman waving ribbon
'Transistor', installation view
'Transistor', installation view
Boy and militaryman
Boy serving eggs, man smoking cigar
Doctor and young man, 2000
Naakte vrouw, afwasborstel en jongen
f.l.t.r.; Un reveil plein d'horreur, untitled and untilted

"Marijn Akkermans"

Door Arno Kramer

Wanneer wij de tekeningen van Marijn Akkermans als faculteiten van zijn geest zien, is er aardig wat te speculeren. Zijn voorstellingen zijn als capsules van ruimte en tijd. Het zijn in grijze vlakken opgebouwde stilten met een bepaalde textuur. Meestal grijpen de werken je direct bij je lurven en draai je voor jezelf rondjes rond antwoorden naar de betekenis. Nu gaat een kunstwerk meestal over meervoudigheid in uitvoering, techniek en betekenis, maar ook over onbepaaldheid en veranderlijkheid als de kwaliteit van het kunstwerk je als kijker blijft achtervolgen en boeien. Een goed kunstwerk laat je voortdurend anders naar de wereld kijken, omdat het een dynamische kwaliteit bezit die niet eenvormig te duiden is.                                                                               

De soms bizarre titels van Akkermans’ werk maken de meerduidigheid vaak complexer. Anders dan de verwarring die Akkermans met zijn titels schept, tracht ik met dit schrijven zijn werken helder te verklaren. Maar met taal, het duiden in woorden, moet het maken van conclusies over kunstwerken voortdurend worden bijgesteld. “Alle wijsheid is erin geworteld de dingen bij de juiste naam te leren noemen.” schreef Confucius en wie ben ik dat te ontkennen. We leggen altijd een weg af van de gedachte naar de uitdrukking, de taal die wij schrijven of spreken. Wij bevechten steeds het grote scala aan woorden die wij ter beschikking hebben, om toch te proberen door middel van de keuzes van de woorden en de geordendheid ervan in zinnen, ons denken en voelen over het voetlicht te brengen. Hoe aangrijpender en verwarrender een kunstwerk bij ons “binnenkomt” hoe moeilijker het is de juiste woorden te vinden.

Marijn Akkermans schuwt in zijn tekeningen, van heel verschillende formaten, de figuratie niet. Integendeel, hij lijkt die juist nodig te hebben om ons door middel van een volstrekt eigen techniek, een wereld voor te toveren die ons voortdurend op het verkeerde been zet. De tekeningen zijn alles behalve alleen maar anekdotisch of literair. Zijn gearrangeerde voorstellingen van personen zijn bizar, speels en humoristisch. De mensen plegen vaak onduidelijke handelingen, waarbij een attribuut (telefoon) of een andere persoon (een kind) de voorstelling op spanning zet. Soms lijken de personen ook nadrukkelijk voor de kunstenaar te poseren, al dan niet met een grimmige of vrolijke uitdrukking op het gezicht. Door de lichte vervorming in de gezichten en de soms compromitterende houdingen van de personen, halen de tekeningen je niet  makkelijk “binnen”. Soms zijn de werken eng, want je proeft dat er meer aan de hand is dan je op het eerste gezicht ziet. Volwassenen omarmen kinderen, beschermen ze, maar lijken ze ook weg te drukken. Akkermans’ personen kunnen uitdrukkingsloos kijken, maar in hun houding ook hun angsten tonen. Soms staren ze je nadenkend aan of kijken weg als naar een andere wereld. De werken gaan over bescherming en isolement. De volwassenen en kinderen trekken elkaar aan en stoten weer af. Zij lijken tot een mate van intimiteit en lichamelijk contact veroordeeld, maar of ze zich er wel bij voelen blijft de vraag.

De meeste voorstellingen worden opgebouwd uit transparante vlakken van steeds donkerder inkt. Hierdoor wordt de indruk gewekt van een vreemde, bijna surreële lichtval en tast het in wezen de plasticiteit en het soepel vallende licht vanuit één lichtbron op een lichaam, aan.                                                                                                         

Soms “acteren” de personages solo en is er geen context van een achtergrond, soms is er een landschappelijke omgeving getekend die niet per se een bepaald landschap verbeeldt, maar die meer dient als een ondersteunend compositorisch, zelfs sprookjesachtig element. Dit laatste gevoel krijg je vooral bij de bomen die in zijn werk voorkomen.

De deels licht vervormde gezichten lijken af en toe iets te zeggen over hun verwarrende geesteswereld, althans de gedachtewereld die je als neutrale kijker interpreteert als vreemd, bizar, een lichte gekte wellicht. In de in een bepaalde periode gemaakte en met elkaar verwante fictieve tronies gaat het meer om fysiologische uitdrukkingen van verlegenheid, angst, afkeer, isolement en grimassen. Steeds lijkt er een dubbelzinnigheid in te moeten worden uitgedrukt. In de laatste reeks tronies voegt Akkermans sluiers of bepaalde vormen van witte transparante verf over de inkttekening en markeert hij hiermee bepaalde punten in een gezicht. Het zijn geen maskers, maar die toevoegingen maken de gezichten nog raadselachtiger. Dat spanningsveld dat wordt opgeroepen door de abstractie versus het herkenbare is in deze werken een evident gegeven.

Er is door zijn consequentheid in inhoud en uitvoering een oeuvre aan het ontstaan dat zich van vele andere tekenaars onderscheidt. Of Akkermans nu in enkelvoudige tronies zijn visie en obsessie weergeeft, of in vaak mensgrote tekeningen die bijna genrestukken kunnen worden genoemd, steeds is zijn eigen handschrift in eerste instantie een belangrijk kenmerk van de kwaliteit. Maar je kunt deze niet los zien van zijn manier van figuratie gebruiken en de ordening in de compositie, waardoor betekenis gaat ontstaan. Het lijken gestolde metamorfoses in wording van dromen, obsessies en fantasieën.

Door Arno Kramer uit "4e Tekeningencahier; Marijn Akkermans", gepubliceerd bij de solotentoonstelling "The fraud of mister HQ" in Kunstverening Diepenheim / Drawing Centre, 2010